Η Ιτέα σε πάνω από 100 φωτογραφίες (από …άλλη εποχή!)

Η Ιτέα σε πάνω από 100 φωτογραφίες (από …άλλη εποχή!)

 

Τότε που οι καρέκλες ήταν γεμάτες, τα ποδήλατα και τα καροτσάκια αλώνιζαν στο πλακόστρωτο , οι ποικιλίες εναλλάσσονταν η μία την άλλη και την corona την ξέραμε μόνο σαν μπύρα…

Τότε που οι φωνές στην παιδικά χαρά σε εκνεύριζαν και η τσίκνα “σου μύριζε” από τα κοντινά σουβλατζίδικα …

Τότε που είχαμε παρελάσεις, επιτάφιο, έψελναν το Ω γλυκύ μου έαρ και  ξυπνάγαμε από νωρίς να για ψήσουμε το αρνί στον λάκκο με όλη την γειτονιά…

Τότε που η θεία Ανάσταση ήταν γιορτή και όχι ψαλμοί πίσω από κλειστές πόρτες..

Τότε που αγγίζαμε ο ένας τον άλλον, αγκαλιαζόμασταν και φιλιόμασταν σταυρωτά , τότε που είχαμε κυκλικούς χορούς και στριμωξίδια με ένα ποτό στο χέρι…

Τότε που αθλούμασταν ή επευφημούσαμε με όλη την δύναμη της φωνής μας ο ένας δίπλα στον άλλον…

Τότε που αγκαλιαζόμασταν σε κάθε γκολ σε κάθε πόντο, σε κάθε χαρά και σε κάθε λύπη…

Τότε που τα κρουαζιερόπλοια έδεναν στον μόλο μας και αδημονούσαμε για τον Τουρισμό στην περιοχή μας…

Τότε, στην παραλία, που ενώναμε τις ξαπλώστρες μας, μοιραζόμασταν την μπύρα μας και χώναμε τα δάκτυλα μας στην άμμο…

Τότε που είχαμε τα πάντα χωρίς πραγματικά να θέλουμε τίποτα.

 

Δεν φοβόμαστε, προστατευόμαστε εμείς αλλά  προστατεύουμε και  τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μένουμε σπίτι μας!
Πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι! 
Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί.

 

Θα’θελα να τα’χα όλα να’μουνα παντού…”

 

Μύρκας

 

 

 

Σχετικά Άρθρα:

Σχόλια Αναγνωστών

Παρακαλούμε να σέβεστε τους συνομιλητές σας και να αποφεύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς. Όλα τα σχόλια πρέπει να εγκριθούν πριν δημοσιευθούν. Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Ο ιστοχώρος χρησιμοποιεί cookies για τη βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοχώρου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.Αποδοχή